مرا پیدا نمیکنند...

هر چه می گردند

و من می خندم

ریز ریز

تکه تکه

بعد٬ از مخفی گاهم بیرون می آیم ٬

میدوم.

دنبالم می آیند...

به دنبال دیواری می گردم تا سُک سُک کنم...

اما دیواری نیست....

وحشت می کنم..

می دوم..

دیگر نمی خندم

.....

حالا..

کودکی هایم را کجای اوراق زمان بیایم؟

 در این امیزش لحظه ها

که هر بار چیزی از خود می کاهم..

کاهیده شده ام.

ـ مثل کاهگل دیوار باغ مادر بزرگ ٬مثل نمی دانم کدام قسمت از کدام عنصر فلان پیل شیمیایی ـ

و من

به امید

به امید نوروزی دوباره

 هنوز به کاهیدنم ادامه میدهم

شاید که هیچ شوم

و جایی

که انتظارش را ندارم

 مادر طبیعت مرا باز زاید.........

برای بیهودگی هم دلیل می خواهم!

                                           برای عبور لحظه هام ...........

 شعرمم نا قص بمونه

*           *  *

چند وقته دل خوشیامم ته کشیدن

یه مدت خوش بودم به ایمیل بازی و اس ام اس بازی ..

انگار زندگیم سرشار شده از بازیهای پوچ

بدون هیچ بازنده و برنده ای

باید ماند و دید آخر بازی  زندگی رو..............................................

کی گفته  همیشه باید مسایل را حل کرد؟

گاهی تنها پاک کن در دسترس است

تو راز الوده ترین لحظه زندگیم بودی

و

اینک دردآور ترین٬ آن.

بودنت

 دردی بود از دیروز عاشقی ها...

و نبودنت

برهوتی تاریک از فرداهای بیزاری........

با امروزم چه کنم؟؟؟

                            بانو:

                                صبور تمام ناداشته هایم

                            مهربان لحظه های خستگی

                            استوار بر تمام ضعف هام

                          داشته ام از تمام ادم ها

دستانم در حسرت دستانت خواهد ماند

و آغوش٬ یتیم نبودنت

دوستت خواهم داشت

تا همیشه ی جاری 

 دورادور حیات را نگاه می کند

 سنگ روی قبر

 *  * *

کاش خط سفید

 هیچ گاه راه را بر بازگشت تو بر تنم نمی گرفت.

دیشب خواب دیدم:

مرغ عشق  کلاغ زایید

و کلاغ

بال هاش سیاه و زرد بود

.

به اوش هم نمی شد اعتماد کرد

 .

   زندگی با مَنَش انگار٬ دگر تدبیر است

نگاه گرمی

      امید بهاری

                    نه نیست!

تنها یاورش

شیشه  سرد ماشین ها ست

مرد سیگارش را می تکاند ٬ تنها می گوید: بیچاره  کودک.